De meeste aandacht krijgen tegenwoordig de volautomaten en daardoor dreigt een prima halfautomaat zoals de MX te worden vergeten. Toch is het niet gering wat juist een MX aan mogelijkheden kan bieden aan de veeleisende, meer gevorderde amateur en vakfotograaf. We zien bijv. een verwisselbaar instelglas, waardoor aan persoonlijke smaak tegemoet kan worden gekomen. Ik geef zelf bijv. verre de voorkeur aan een zo 'schoon' mogelijk instelglas, vooral bij langere brandpuntsafstanden, en wil als instelhulpmiddel alleen een microprismaraster. Jammer genoeg (naar mijn mening tenminste) heeft tegenwoordig elke camera op aandrang van de Amerikaanse markt een instelglas waarin zowel een prismaraster als een instelweg zit. De MX is dus een van de weinige camera's waarin een ieder zelf zijn instelglas kan kiezen.

Een ander extra is bijv. de scherptedieptecontrole. Ik gebruik deze eerlijk gezegd weinig, maar soms is het prettig te weten of iets nog net scherp of net niet meer scherp wordt. Al is dat lastig te beoordelen op een donker instelglas, nog prettiger is het vaak te weten hoe onscherp een achtergrond precies wordt. Dat doet zich bijv. bij macro-opnamen voor, maar ook bij al die opnamen waarbij je het onderwerp scherp en al het andere onscherp wilt hebben (selectieve scherpstelling).

Mag dan naar de huidige maatstaven de MX bijna klassiek zijn geworden als halfautomaat, zijn eigenschappen maken hem voor de betere amateur en vakfotograaf zeer gewild. Immers, hij heeft professionele kwaliteiten, wat wordt bewezen door het feit dat Asahi een motor drive heeft uitgebracht (variabel instelbaar t/m 5 bld/s) die als een der snelste op de markt hoge eisen stelt aan het mechanisme. De sluiter is 'maar' van rubberdoek (de automaten hebben metalen lamellensluiters), maar wel duurzamer, wat nu eenmaal hoort bij een voor motortransport geschikte camera. Zo is ook de Winder ondanks zijn voeding door slechts vier batterijen iets sneller dan de ME II Winder die er zes heeft. Toch trekt mijn MX Winder vrolijk ook zijn 30ste film nog door de camera op één stel batterijen. Verder is er een professioneel magazijn voor 250 opnamen. De zoeker is ook hier weer een informatiecentrum, zij het dat hier geen grote

hoeveelheid informatie hoeft te worden gegeven. Via een spiegel- en prismastelsel is het op de lens ingestelde diafragma in de zoeker zichtbaar (bij Pentax-objectieven; ook een reden om geen andere merken te nemen). De lichtmeting gebeurt met behulp van 5 LED's rechts bij de sluitertijdenschaal in de zoeker, die de ingestelde tijd en de naastbijzijnde kortere en langere tijd laten zien.

Goed ingesteld = middelste groene LED; een halve tot een hele stop ernaast = de gele LED's aan weerskanten; meer dan een stop ernaast = rode buitenste LED's. Dit laatste geeft een klein probleempje, want je weet niet of je er 1,5 stop naast zit (en bij snel werken kunt gokken op de speelruimte van de film) of misschien wel 6 stops. Voordeel voor professioneel gebruik is bijv. dat de MX nog een van de zeer weinige camera's is die geheel onafhankelijk van batterijen kan functioneren. Als de voeding van de celletjes uitvalt, kunt u nog elke tijd/diafragma-combinatie gebruiken, zij het dat dan de lichtmeting niet meer werkt. Met wat ervaring, een tabel of een losse lichtmeter kunt u dus normaal verder fotograferen. De meter kan weer net als bij de ME op twee manieren worden ingeschakeld: ontspanner half indrukken en transporthendel in ruststand betekent even meten, met de transporthendel in 'stand by'- positie wordt permanent gemeten.

De synchronisatie voor elektronenflitsers ligt bij 1/60 s en dal is voldoende kort. Geen systeemkoppeling voor een flitser, wel een schoentje met middencontact. Boven het normale X-contact voor 3 mm flitskabels zit nog een tweede FP-contact voor de PF-6B flitslamp. 'Het mooiste flitslicht geeft een echte flitslamp, niet een elektronenflitser,' zeggen deskundigen, alleen is het roepen in de woestijn, want de flitslamp zal binnen afzienbare tijd uitsterven.

In de bediening zijn er verder eigenlijk geen verdere bijzonderheden. Als slot van deze alinea moet me van het hart dat de MX erg wordt onderschat. Professionals nemen compacte camera's nauwelijks serieus, dus ook de MX niet, maar er is maar weinig dat een MX niet kan. Bovendien blijft de MX functioneren waar, juist onder moeilijke omstandigheden, een moderne automaat het nog wel eens laat afweten. Daarbij kan de MX best tegen een slootje, die angst is zeker bij de MX ongegrond.

Type: kleinbeeldreflex met halfautomatische (gekoppelde) ddl-lichtmeting.

Standaardobjectief: 1,7/50 mm SMC Pentax-M, andere leverbaar.

Sluiter: horizontaal aflopende spleetsluiter van rubberdoek; tijden 1-1/1000 s en B, alle mechanisch gestuurd; indicatie voor gespannen sluiter.

Flitssynchronisatie: X = 1/60 s; middencontact in accessoireschoentje en 3 mm X- en FP-kabelcontacten.

Lichtmeter: GPD-fotodiode (gallium-arseen-fosfor) meet integraal met nadruk op het beeldcentrum; gekoppeld met sluitertijd, diafragma en filmgevoeligheid; lichtwaardenbereik LW 1-18 (100 ASA en f/1,4 lens); filmgevoeligheden 25-1600 ASA; voeding door twee 1,5 volt zilveroxydecellen met de LED's als batterijcontrole; inschakeling meter door licht indrukken van de ontspanner, staat daarbij de transporthendel uit, dan meet hij permanent; aanduiding met 5 LED's rechts in de zoeker.

Overige bijzonderheden: ontspannerblokkering; zelfontspanner met 8-15 s voorlooptijd; scherptedieptecontrole; opwikkelspoel met 'magic needles'; transporthendel met 20 graden vrije slag en 160 graden transportslag; filmmemohouder in achterwand; verwisselbare achterwand; aansluiting voor MX Winder ( 2 bld/s) en MX Motor Drive (max. 5 bld/s) en 250-opnamenmagazijn; leverbaar in chroom en zwart.

Afmetingen: 136 x 82,5 x 49,5 mm (zonder lens).

Gewicht: 495 gram (zonder lens).